عدم حرف شنوی کودک

حرف شنوی کودکان از والدین

 

حرف شنوی

والدین :چرا کودکم حرف شنوی ندارد؟

بسیاری از والدین می گویند: صدبار گفته ام ، کیفت را بردار!

 

صدبار باید بگویم : کفش هایت را در جا کفشی بگذار!

 

صدبار گفته ام : جوراب هایت را آنجا نگذار!

 

بارها گفته ام : لباست را از زمین بردار!

 

نمازت را خواندی یا نه !

 

صدای تلویزیون را کم کن!

 

مشقت را بنویس!حرف زشت نزن !

 

خواهر یا برادرت را اذیت نکن!

 

از جایت زود بلند شو ، مسواک بزن، اینقدر وراجی نکن!

 

در را زود باز کن! برو نان بخر!

 

هیچ وقت فایده نداشته و باز هم همان کار تکرار شده است.

 

نکته ای که والدین اکثرا به آن توجه ندارند ، این است که خود به خود بین این رفتارها و تذکرهای والدین یک رابطه شرطی

 

یاعادت پدید آمده است.

 

در واقع به کودک یاد داده اند که او تا صد بار نشنود که «کیفت را بردار» یا «کفش هایت را در جا کفشی بگذار»یا

 

« جوراب هایت را آنجا نگذار» و غیره … اقدام به انجام یا متوقف کردن آن کار نخواهد کرد.

 

 چرا ؟

 

چون در ذهن کودک یا نوجوان نیز این فکر دور میزندکه:

 

مادر یا پدر تازه فقط دو بار گفته یا تا حالا هنوز ده بار گفته.

 

مادرم عادت دارد که چندین بار حرف را تکرار کند.

 

هنوز عصبانی نشده است.

 

در پایان و پس مشاهده لبریز شدن آستانه تحمل و صبرمادر، کار را انجام میدهد.

 

چه باید کرد؟ چه بگویم؟

 

در نمونه های بالا اکثر والدین ازنکته ای چشم پوشیده اند،  و آن برخوردشان بعد از انجام کار توسط کودک است.

 

یعنی پدرو مادر اغلب توجه ندارند رفتارشان پس از اجرای  آن دستورات توسط کودک چه بوده است.

 

کودک پس از آنکه کارهایش را انجام داد نیاز به تشویق و توجه منطقی ومتناسب کار انجام یافته ،دارد.

 

والدین عادت دارند که برای شروع و به انجام رساندن یک کاربه کودک توجه کرده ، حتی «قربان صدقه » او بشوند:

 

مادر فدایت شوم جوراب هایت را بردار.

 

مادر ، دورت بگردم برو نان بخر.

 

مادر، قربانت بروم بیا کمکم کن.

 

این گونه شروع کردن اشکالی ندارد، اما کافی نیست.

 

کودک به توجه شما بعد انجام عمل نیازدارد.

 

البته تشویق و توجه منطقی باید متناسب با کارانجام شده و سن کودک باشد.

 

خیلی ممنون که در مهمانی به من کمک کردی.

 

ممنون که نان خریدی.

 

مرسی که لباسهایت را مرتب کردی.

 

ممنون که ازمن سراغ میگیری و می خواهی به من کمک کنی.

 

نکته در تشویق کودک

 

  • تحسین و تشویق باید بلافاصله بعد از انجام کار باشد.

 

نه اینکه مثلا آخر شب تازه از کاری که کودک صبح انجام داده است ، تحسین کنید.

 

  • به همان شدت که انتقاد وسرزنش از کودک را انجام می دهید به همان میزان باید درتحسین و تشویق نیز اشتیاق نشان                                                                                                                                                              دهید.

 

  • اگر در زمان سرزنش باصدای بلند آن را انجام می دهید، درهنگام تحسین باید به همان میزان شوق و اشتیاق داشته                                                                                                                                                                      باشید.

 

خیلی خیلی مهم: تحسین همراه با عبارات کنایه آمیز و سرزنش نباشد مثلا جمله رایج واشتباه اکثر والدین که می گویند:

 

آفرین که مشقهایت را نوشتی ، همیشه همینجوری باش.

 

بخش قرمز رنگ چیزی است که در ذهن کودک معنای سرزنش را به همراه دارد.

 

  • تشویق متناسب با سن کودک باشد.

 

به عنوان نمونه به نوجوان نمی شود شکلات داد یا مرتب او را بوسید.

 

به کودک سه ساله نمی توان قول رفتن به پارک را برای پایان هفته داد.

 

  • در دادن پاداش به مزاج و علاقمندی های فرزند خود توجه کنید.

 

قول فوتبال پایان هفته برای علاقمند به فوتبال بهتر از قول رفتن به سینماست.

 

دادن کتاب به کودکی که چند نمره خوب در درس گرفته شاید بهتر از خریدن یک اسباب بازی باشد.

 

توجه به خواسته ی کودک وتوجه به سن او و تعدیل خواسته های زیاد ضروری است.

 

لمس گونه های یک کودک یا نوازش موهای او ، پس از یک حرف شنوی ساده ، بهتر از دادن بیسکویت و شکلات به اوست.

 

والدین و به ویژه مادران باید به خواست ها  و دلبستگی های کودک توجه کنند.

 

  • نکته مهم دیگر اغلب پدرو مادر ها برای دادن پاداش به کودکشان ، چیزهای مورد علاقه خود یا لوازمی که تهیه آنها                                                                                                                                                                    جزوظایف معمول پدر و مادر است را تهیه می کنند.

 

به عنوان مثال مادر برای معدل ممتاز کودکش اصرار دارد :

 

به جای اسباب بازی دلخواه  کودک اقدام به خرید میکروسکوپ یا باز کردن حساببانکی نمایند. ولی کودک تمایل به خرید یک

 

راکت تنیس یا یک فرهنگ لغت داشته باشد.

 

 

نکته نهایی:

 

پاداش و جایزه نقش تقویت کننده رفتار را دارد.

 

بنابراین احتمال بروز رفتار پسندیده را بیشتر می کند ، به همین دلیل چنانچه جایزه یا پاداش مورد نظر دل پسند نباشد، نقش

 

تقویت کننده نخواهد داشت.

 

 

میزان ظرف توجه وتشویق در کودکان متفاوت است . به این معنی که در برخی ممکن است کمتر و در برخی بیشتر باشد.

 

ظرف کودکی ممکن است اندازه یک استکان باشدو کودک دیگری یک قابلمه.

 

بنابراین باید تشویق و تحسین را به قدری ادامه دهید تاظرف فرزندتان را پرکنید. چون اگر والدین آن را پر نکنند کودک در

 

جستجوی پر کردن آن ممکن است به هر کاریمتوسل شود .

 

ویکی از دلایل اصلی بسیاری از رفتارهای نادرست کودکان نیز به دلیل عدم توجه کافی والدین به رفتارهای درست

 

کودک است.

 

برای مطالعه بیشتر در این زمینه می‌توانید مقالات زیر را بخوانید.

 

بازخورد احساس

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *